To GXC μοιάζει περισσότερο με πανεπιστημιακό πρωτάθλημα, όπου λαμβάνουν μέρος χιλιάδες φοιτητές, παρά με κλασικό παιχνίδι του Διαδικτύου, όπου διαγωνίζονται άτομα ή μικρές ομάδες. Κάθε ομάδα έχει εκατοντάδες ή και χιλιάδες παίκτες, που εκπροσωπούν πραγματικές φοιτητικές εστίες ή πραγματικές σχολές -ακόμη και πραγματικούς υποψηφίους προέδρους- και ανταγωνίζονται για το ποιος θα κατακτήσει μεγαλύτερο μερίδιο από το έδαφος του πανεπιστημίου και των περιχώρων. Οι εκστρατείες γίνονται τόσο στο Διαδίκτυο όσο και στον πραγματικό κόσμο.

«Αυτού του είδους το παιχνίδι είναι προϊόν του τρόπου που ζούμε και επικοινωνούμε μεταξύ μας σήμερα -και στον πραγματικό και στον διαδικτυακό κόσμο», λέει ο Τζόναθαν Ρότσελ, μάνατζερ προϊόντων στο Google.

Το παιχνίδι φτιάχτηκε από τέσσερις φοιτητές του Γέιλ και ένα φοιτητή του Κολούμπια πέρυσι τον Σεπτέμβριο και από τότε έχει διαδοθεί σε 24 πανεπιστήμια και λύκεια. Οι φοιτητές ίδρυσαν εταιρεία, εξασφάλισαν μια πρώτη χρηματοδότηση και ελπίζουν σε περισσότερα του χρόνου, όταν αποφοιτήσουν και αφιερωθούν πλήρως στην κατασκευή του παιχνιδιού.

Το GoCrosCampus δεν είναι το καινούριο Facebook. Είναι όμως ένα νέο είδος ιντερνετικού παιχνιδιού που ενώνει τα μέλη πραγματικών κοινοτήτων σε κοινούς σκοπούς στο Διαδίκτυο. Οι κανόνες είναι σχετικά απλοί. Κάθε παίκτης πρέπει να συντονίσει τις επιθέσεις, τις στρατιωτικές κινήσεις και τους αμυντικούς ελιγμούς των στρατευμάτων του με τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας. Ο καθένας επιτρέπεται να κινήσει τα στρατεύματά του μόνο μία φορά την ημέρα, ενώ το παιχνίδι είναι έτσι φτιαγμένο, ώστε πάντα να έχουν ελαφρό πλεονέκτημα οι αμυνόμενοι.

Μερικές από τις σημαντικότερες κινήσεις γίνονται εκτός υπολογιστή, καθώς οι παίκτες συγκεντρώνονται, για να εκλέξουν τους στρατιωτικούς διοικητές, να προσελκύσουν και άλλους παίκτες, να συζητήσουν θέματα στρατηγικής και να προσπαθήσουν να κατασκοπεύσουν τους αντιπάλους.

Η προσέλκυση παικτών είναι σημαντική, γιατί όσο μεγαλύτερο στρατό έχει κανείς, τόσο πιο εύκολα κατακτά τα εδάφη του αντιπάλου. Τον Φεβρουάριο, στο σχολείο Σεν Πολ του Νιου Χάμσαιρ, 200 μαθητές πάλευαν, για να κυριαρχήσουν στον χάρτη που περιείχε τους μαθητικούς κοιτώνες, την τραπεζαρία, το γήπεδο του χόκεϊ και την εκκλησία. «Κάποιοι το πήραν πολύ σοβαρά και κάθονταν όλη μέρα στο καθιστικό, για να προσελκύσουν κόσμο και για να δημιουργήσουν πλαστούς λογαριασμούς, ώστε να κατασκοπεύσουν τις άλλες ομάδες» λέει η Εμι Αλεξάντερ. Η Αλεξάντερ δεν είναι οπαδός των βιντεοπαιχνιδιών, αλλά αποφάσισε να φέρει το GXC στο σχολείο της, όταν είδε τη μητέρα της, που είναι απόφοιτος του πανεπιστημίου Γέιλ, να ξαναβρίσκει τους παλιούς συμφοιτητές της με τη βοήθεια του παιχνιδιού.

Πηγή: e-paideia.net